AYTAÇ YILDIZ BOZKURT yazdı: "Sivas Katmeri.."

Yörelerimize mal olmuş onların adıyla anılan ne çok yiyecek ve içeceğimiz var. Kendimizi bu konuda tam olarak tanıtamasak bile zengin mutfağımızın farkına varılıyor yavaş yavaş. Gastronomi alanında uzman olanlar farkı görüyor ve hakkı teslim ediyorlar.

Bu sabah bir markette tanıtımı yapılırken rastladım Sivas katmerine. Katmerin Gaziantep’e ait olduğunu bilsem de adı beni çok eskilere götürdü.

Sivas benim için Ata’mızın ulusumuzla beraber, vatanın bütünlüğü ve bağımsızlığımız için kararlar aldığı tarihi kongrenin şehridir. Bu yüzden ayrı bir sempatim vardır. Büyük usta Aşık Veysel bu şehrin simgesidir aynı zamanda. Tarihi medreseler, Unesco miras listesindeki Divriği Ulu Camii, Kangal köpeği. Mekânlar, tatlar, resimler, müzikler bizim anı dağarcığımızın ögeleridir.

Genç tezgâhtar katmeri tattırırken tam da oraya dokunduğunun farkında bile değildir. Siz o tat, o kokuyla, o görüntüyle özlediğiniz anılara uzanırsınız.

Dostluk defalarca sınanan ve her defasında sınıfı geçmeyi başaran bir kavramdır. Nadirdir bu yüzden ve eşsizdir de. Sırlarınıza ortaklık etmek değildir bilinen anlamıyla. Dostluk, hiç olmadık bir zamanda rastladığınız bir şey burnunuzun direğini sızlatıp onu anımsatıyorsa, sesini duymak bile size nefes aldırıyor ve mutluluk denizine salıp “İyi ki var” dedirttiriyorsa dostluktur.

İnsan, güven duygusuyla yaşar ve dost güven demektir. Kelimelere her duyguyu yükleyebiliriz ama gerçekte onlar söz olarak kalır ve eyleme dönüşmediği için bizi hayal kırıklığına uğratır bazen. Aşık Veysel “Benim sadık yarim kara topraktır” diyerek gerçek dostun “Yaradan” olduğunu vurgulamıştır. Söze inanmak noktasında yanılmak hep mümkün ama eylem size daima gerçeği gösterir.

İnsan riyadan uzaklaşıp, gerçek kimliğine büründüğünde aynasını bulur. ”Dostluk” kavramından beklediklerimizle ilgilidir bence hakkındaki her tanım.

Sivas katmerinden yola çıkarak neden buralara geldim?

Dostum Sivaslı olduğu için elbette. Gerçek dostun Tanrı olduğu noktasında hemfikirdik. İnsan ilişkilerinin çıkar söz konusu olunca nasıl rezilleştiği noktasında da. Özele girmeden paylaşmanın erdemine inanmıştık. Mazimizdeki her ayrıntının bizi biz yapan değerler olduğu noktasında da. Utanmadan, gizlemeden, umarsız zamanı paylaştık. Yalnız kalmak arzumuza saygı gösterdik. Özlemeye fırsat verdik. Anadolu’nun gelenekçi ama aydın ailelerinin kızları olarak bize düşeni omuzladık. Öğretmenlik mesleğini şerefle taşıdık, onurla tamamladık. ”İyi” kavramının, ardından iyi konuşulacak eylemler bütünü olduğunu varsayarak, herkese ve her şeye sabrettik.

Şimdi Sivas’tasın dostum. “Graham Belle minnetlerimle” Görüşebiliyor, sesimizi duyurabiliyoruz. Ketenin ve katmerin tadı gözlerimi yaşartıyor. Çünkü onlarda muhabbetimiz var. Sivas’ın değerlerini sende yoğunlaştırmak, özdeşleştirmek tüm bunlar nedeniyle özel.

Dostumdan yola çıkarak dostluğa dair saptamalarım evrensel tanımı ile çok ters değildir sanırım.

Mutlu bir anınızda yediğiniz sıradan bir şeyin tadı hiçbir zaman daha sonraki ile aynı olmuyor. Dostluk da sizde bıraktığı o tat duygusunun ta kendisidir.

Küçük şeylerin peşine düşmek yerine, kocaman bir pencereden bakmak ve yollarımızın kesiştiği iyi insanlara sarılmak, zamanın kahredici rezillikleri içinde en hayırlısı bence. Katmer bahane, dostluk şahane diyelim mi?

Bu vesile ile tat dolu nice güzel günler dilerim, olabildiğince tabii.

.....

Yazarın tüm yazıları için tıklayınız