Trump, bir röportajında; “ABD’nin uluslararası arenadaki yetkilerinin sınırının kendi ahlakı ve kendi aklı olduğu”nu belirterek, “uluslararası hukuka ihtiyacım yok” dedi.
Bu ne anlama geliyor diye soracak olursak, “günümüz dünyasında tek yetkili benim, istediğimi istediğim zaman ve istediğim şekilde yaparım, güç bende..” demektir. Hal böyle olunca bugün Maduro’yu paketler istediği yere götürür, sirk maymunu gibi sokakta dolaştırarak gösteri yapar, yarın bir başkasını.. Nitekim sıradaki ülkeleri de açıkladı. Gözünü petrol ve para bürümüş. Zaten geldiği yer belli. Devleti de dünyayı da şirketi gibi kendi kuralları ile yönetiyor. Bizde de öyle bir yaklaşım yok mu?
Maduro’ya gelince O da güya sosyalizm adına, sosyalizmi yozlaştırarak, ülkesini perişan etmiş bir lider. Korumaları bile Küba’dan geliyor. O denli güvensiz ama gece yatağından alınmasına engel olamadı. Demek ki halkın canına yetmeye görsün, herkes satın alınabiliyor.
Platon’un Devlet adlı kitabından esinlenerek söylenen ‘her millet layık olduğu şekilde yönetilir’ cümlesinden hareketle uluslar, kendi anlayışlarına uygun insan seçiyorlar. ABD halkı öyle yaptı. Halk çok iyi eğitimli insanlardan oluşmuyor. ABD’de bulunduğum 1,5 yıllık süre boyunca bunu gayet iyi gözlemledim. Büyüklük kompleksleri var, doğru düzgün dört işlem bilmezler, dünyayı tanımazlar. Elde edilen güç ise dışarıdan getirilen iyi eğitimli, zeki, çalışkan insanlar sayesindedir. Biz böyle gençlerimizi ülkeden kaçırırken, onlar topluyor ne yazık ki.
Yüksek lisans eğitimli bir ABD’li Türkiye’yi çölde develerle gezilen bir Orta Doğu ülkesi sanıyordu. Elimdeki akıllı telefonun ve internetin Türkiye’de olup olmadığını sormuştu. Bana ABD’de mi açık giyiniyorsun diyenler de olmuştu. Onlara göre Müslümanlık kapalı giyinmeyi gerektiriyordu.
Bunlardan sonra ülkemizi tanıtmak için kolları sıvadım. Her birine ülkemi tanıtan fotoğraflar gösterdim, eve yemeğe davet ettim. Anladım ki, ülkemizin tanıtma konusundaki eksikliği çok fazla. Yurt dışına eğitim için gönderdiğimiz bunca öğrencimizi eğitir, birer kültür elçisi yapabilirdik. Bu öğrenciler, Elçiliklerdeki eğitim ateşeleri ile iş birliği içinde ülke tanıtımına katkı sağlarlardı. Ama ne yazık ki bir bananeciliktir gidiyor.
Rivayet odur ki, bir toplantıda Kanuni, ulemalarına ‘ülke ne zaman geriler’ diye sorar. Verilen cevap çok manidardır. Ulemalardan biri, ‘herkes bana ne dediği zaman’ der. Yani sorumluluktan kaçıldığı, sorunların görmezden gelindiği, ülke sorunlarını çözmek için çaba gösterilmediği zaman.
Soruyu tersten sorup ‘biz kendimizi nasıl geliştiririz’ derseniz, içi boş ÇEDES projelerinden uzaklaşarak, yurt sevgisi ve sorumluluk bilinci vererek, araştırmacı kişilikli bireyler yetiştirerek.
Kısaca ülkemizin kuruluş yıllarındaki fabrika ayarlarına dönerek.
Köşeyi dönerek değil..