En ağırından suçluyum
Hakim bey..
Orantısız sevme sınırını çoktan aştım.
Bir anlık değil
Bir ömürlük
Hüküm giydim yüreğimde.
Bir hayalin peşinde
Yasaklı gönüllere girdim
Kanunsuz bir aşkın faili oldum.

Kendi vicdanımda kurduğum mahkemede
Kendi cezamı kendim kestim.
Savunma yapacak kelime
Dilekçe yazacak
Kalem kalmadı elimde.
Lakin çok ağır tahrik vardı
Hakim bey..

O
Zamansız
Ve mekansız bir intihar gibi
Gelip
Tam orta yerine düştü hayatımın.
Sanki
Kışımı bahara boyayan
Bir fırçaydı dudakları
O konuştukça
Ben kendimi kaybettim.

Sözleri
Yüreğimdeki tüm buzları eritti
Gözleri
Üzerine yemin edilecek kadar emin
Sözleri
Aklımı şaşırtacak kadar vakurdu.

Çok güzel gülüyordu
Gülüşü
Suç aleti değil
Sanki bir sevabın mükafatıydı
Bir bakışıyla
İçimdeki tüm engelleri yok etti.

Ve ben
Gönülden dileyerek
O gülüşün
Müebbet mahkumu olmaya
O ışıltılı gülümsemenin
Altında yatan okyanusta
Bilerek ve isteyerek
Boğulmaya razı oldum.
Çok ağır tahrik vardı
Hakim bey..

Şimdi
Elinizi vicdanınıza koyup
Hükmü siz verin.
Bir kadının bir erkeğe
Çok içten gülümsemesi
Bir çift sözüyle huzur vermesi
Bütün yalnızlıklarını unutturması
O erkeğin
Sevmeye mahkum edilmesi için
Yeterli bir sebep değil mi?
Hakim Bey...