İnsan, önce Allah'ın adı kullanılarak aldatıldı. Allah bu konuda açıkça uyardı:

"Sakın o çok aldatan sizi Allah ile aldatmasın." Fâtır 5

Fakat bu uyarı yeterli olmadı.

Günahı Allah'ın affıyla örterek, kendi sözünü Allah'ın sözü gibi gösterip eleştiriyi dine saldırı diye susturarak, cehennemle korkutup cennetle kandırarak ve ayeti işine göre gizleyip bükerek aldattılar.

Allah adına söyleyecek sözü kalmayanlar ya da zaten sözü olmayanlar, bu sefer peygamber adına aldatmaya başladılar.

Kur'an'da "Ben de sizin gibi bir beşerim, bana vahyolunuyor" [Kehf 110] diyen Nebi adına milyonlarca rivayet ürettiler. Öyle bir peygamber tasavvuru kurdular ki gaybı bilen, rızık dağıtan, dilediğini kurtaran, adeta ilahlaştırılmış bir ortak çıktı ortaya.

Oysa vahiy, ortaklık değil, kulluk üzerine gelmişti. "Gaybı bilmem, kendime bile fayda ve zarar veremem" [En'âm 50] diyen bir Nebi'ydi O.

Artık Allah'a ihtiyaç kalmadı. Allah'ın iradesini, yetkisini ve hükmünü adeta Nebi'ye devretmiş gibi anlattılar.

Rivayetleri de tüketen bu anlayış, sonunda peygamberi "ulaşılmaz, erişilmez" hale getirip hayatın içinden çekti. Kendisiyle sadece salavatla ilişki kurulabilen uzak bir tarihsel figüre dönüştürdüler.

Hayattan çekilen peygamberin bıraktığı boşluk ise yeni kutsallara kapı araladı.

Bu sefer piyasaya şeyhler, gavslar, kâinatı yönettikleri iddia edilen kutuplar devreye girdi. Bunları da Allah'ın dostları ilan ettiler.

"Onlar Allah'ı bırakıp kendilerine zarar da fayda da veremeyen şeylere tapıyorlar ve 'Bunlar Allah katında bizim şefaatçilerimizdir' diyorlar." Yunus 18

Üstelik bu uydurdukları "Allah dostluğu" peygamberi fersah fersah geçti. Dediler ki: Peygamberler vahyi melek aracılığıyla alır, şeyhlerin ise bilgisi Levh-i Mahfuz'dan doğrudan kalbine iner. Böylece hem Nebi hem melek aradan çıkarıldı. Bilgi, kaynağı sorulamayan bir ilhama bağlandı.

"Gaybı O bilir, gaybını kimseye göstermez." Cin 26

Allah dostluğu kisvesi üzerinden kalabalıkları ve servetleri ele geçirdiler. Tapınıp putlaştırdıkları o şahıslar öyle büyütüldü ki hiçbir peygamber bunların bir tanesine yetişemez hale geldi.

"İyi bilin ki Allah'ın dostlarına korku yoktur. Onlar iman edip takvaya ermiş olanlardır." Yunus 62-63

Bu sürüye katılmayan, düşünen, okuyan, sorgulayan insanlardan dine mesafe koyanlar sekülerliği İnancından vazgeçmeyenler Kur'an'a yönelmeyi tercih etti.

Fakat bozulma orada da durmadı. Yöntem aynı kaldığı için tabela değişse de sonuç değişmedi. Bu kez kişiyi kutsamak yerine ayeti kendi ideolojisine söyletme, kendi yorumunu mutlaklaştırma dönemi başladı.

Kur'an'ı anlamak yerine, kendi düşüncesini Kur'an'a onaylatmaya çalışanlar ortaya çıktı. Böylece kutsallık iddiası kişiden metne, otorite ise şeyhten yoruma taşındı.

"Onlardan bir kısmı hevalarını ilah edindi." Câsiye 23

Sonuçta her çağda aynı döngü yaşandı: Tarih boyunca sırasıyla Allah'ın adıyla, peygamberin adıyla, şeyhin adıyla ve nihayet ayetlerin adıyla aldatıldık. İsimler değişti, mekanizma hiç değişmedi.

Her defasında bir kutsal ile aldatılıyor insan.

E şimdi bu insan kime inanacak?

Bugün sorulması gereken soru "Kime inanacağız?" değil.

"Nasıl inanacağız?" sorusudur.

Kişiye, rüyaya, keşfe değil; delile, akla, kimseyi Allah'a ortak etmeyen bir yönteme.

"Eğer doğru söylüyorsanız delilinizi getirin." Bakara 111

Allah'ın sözü ortadayken, insanın Allah adına konuşanların sözüne mahkûm edilmesi nasıl açıklanabilir?

"Şefaat bütünüyle Allah'a aittir." Zümer 44

Belki de asıl özgürlük, kime inanacağını bulmak değil; neden inandığını sorgulayabilmektir.

Selametle. Tüm okur ve dostlara selam.