Her ana yüreğini yakan, Şehit vatanseverler kefensiz olarak Çanakkale sırtlarında yatıyor.

Bu yoksul halk.. Bu acılı Anadolu halkı.. Yüz binlerce yaralı evladına pansuman malzemesi olsun diye yatak çarşaflarını tükettiler kurtuluş Savaşı’nda..

Onlar zevkü sefa değil, cevrü cefa çekerek bu ülkeyi İşgalci kirli çizmelerden kurtardılar..

Çünkü onlar alın ve yüreklerine kazınmış iman ve Kuvay-i Milliye duygusunu taşıyan Mehmetçiklerdi..

Bugünkü siyasetçiler ve siyasi partilerin birçoklarında, ülkelerini dış mihraklara karşı koruyabilme asaleti görebiliyor muyuz?

Oysa milli mücadelede, Kuvay-i Milliye ruhu canını, malını hiçe sayan Mehmetçikler başta olmak üzere, tüm yurttaş, tüm devlet organları ve Anadolu coğrafyasının canlı ve cansız varlıklarının genetik hücrelerine yayılıp, işgalcilere uşaklık eden kaçak ve yurduna ihanet edenler yok muydu?

Olmaz mı? Elbette vardı.. Sayısız isyanlar, sayısız hainlerle dolup taşan.. Hem Osmanlı hem Türkiye Cumhuriyeti dönemlerinde..

Ancak kartallar ve leylekler savaşında olduğu gibi Anadolu yiğit leventleri, düşman kara Kartallara kutsal Anadolu toprağını dar ettiler..

O kuşağın emanet ettiği toprağı ve bayrağı devralan iktidarlar ve siyasi partiler dahil her Anadolu yurtseveri, nesilden nesile bu Kuvay-i milliye ruhunu taşımak zorundadır, ilelebet..

Zorunluluktan öte taşınması gereken kutsal bir ideoloji ve sorumluluktur..

Tüm Siyasi partiler, iktidar ve bütün yurttaşlar bu Kuvay-i milliye ideolojisine ters istikamette hareket etme hakkına asla sahip olamazlar..

Bayrağı toprağı düşmana teslim etmeyen şehitlere gazilere ihaneti göze alamazlar..

Kuvay-i Milliye ruhuna, o dönemin yoksul vefalı halkına saygısızlık hatta ihanet sayılır yoksa..

Ne yazık ki Kuvay-i milliye ideolojimiz, egemen güçlerin kültür emperyalizmi salgını ile giderek erimekte, yozlaşmakta.. Kurtuluş destanı yazan geçmişlerimize vefa ve sadakat duygusu giderek aşınmakta..

Günümüzde vefalı bozacılar çoğalırken gittikçe, vatan uğuruna, 15’lilerin de toprağa girenlere vefa, saygı ve minnettarlık duygusu giderek buharlaşmakta..

Buna önlem olarak;

Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarının liderliğinde Anadolu’nun her köşesine dalga dalga yayılan Kuvay-i Milliye ruhu, her yurtseverin yüreğinde dalgalanan “Albayrak” olmalıdır..

Bunun için de, siyah kavramına beyaz, beyaz kavramına siyah diyen siyasetçi dili ortadan kaldırılmalıdır öncelikle.. Şehitlere saygı ve Anadolu halkına vefa bağlamında..

Siyaset dili, ulusal kültür ve etik değerlerle örtüşen uyumlu bir dil olmalıdır.. Darbeler ve sokak çatışmalarıyla kısırlaştırılan demokrasi için bu son derece önemlidir..

Yozlaşma ve ayrışma kara bulutları toplumun geleceğini boyunduruk altına almakta giderek..

Siyasi parti ve iktidardaki üstünlük, yurt geneline yayılan barış ve refah düzeyinde kendini gösterir, vücut bulur..

Bu asil Türk Ulusu yurduna vefa ve Kuvay-i milliye duygusu ile bağlı beraberlikler sayesinde düzlüğe çıktı unutmayın..

İster sağ, ister sol eğilimli siyasi partiler, aydınlar ve tüm yurttaşlar haydi Kuvay-i Milliye ruhuna..

Böylece kurtulabiliriz bayramlarda dahi buluşmayıp, selamlaşmamaktan..

Başka çaremiz de yok!..

Sevgi ve Saygıyla..