Şu gri günlerde içimizi ısıtacak bir sevda hikayesi anlatmak istedim.

Seni yedi yaşımda tanıdım. Saçları iki örgülü mini minnacık bir kız çocuğuydum. Annemin her gün saçımı tarayıp, önlüğümü giydirdiğinde gözlerindeki mutluluğu bugün gibi hatırlıyorum. Defterlerimi kitaplarımı, kalemlerimi özenle yerleştirirdi çantama. Altmışlı yıllarda sefer tasımız olmazdı. Çünkü okulda Amerikan yardımı gereği (Marshall Planı) bir şeyler verilirdi; süt tozu, peynir…

İlkokul üçüncü sınıftaydım. Öğretmenim 10 Kasım için bir şiir ezberlememi istemişti. Hiç unutmuyorum, B.K. Çağlar’ın “Atatürk’e Ağıt” adlı şirininin ilk altı kıtasını ağlayarak ezberlemiştim. Hala aklımdadır; “Türklük yüreğini dağlasın gayrı/ Cihan da bizimle ağlasın gayrı” nakarat dizeleri.

O yıl 10 Kasım anma gününe ABD Gönülleri de gelmişti. Sarışın uzun boylu bir hanım ağlayarak okuduğum şiir bittiğinde beni yanına çağırmış, başımı okşayıp bir kutu tutuşturmuştu elime. Sınıfta açtığımızda hiç görmediğimiz onlarca renkli sulu ve kuru boya, atlas, not defterleri, İngilizce resimli Sindirella öykü kitabı ve bir sürü kokulu kalem ve silgi. Bazılarını sınıf arkadaşlarımla paylaşmış gerisini eve götürmeye karar vermiştim ki öğretmenim bana ait olduğunu söylediği bir kutu daha uzattı. O daha büyüktü ve annemin kullanabileceği hediyeler vardı içinde. Hepimiz inanılmaz bir sempati duymuştuk bu dilini ve niyetini bilmediğimiz insanlara. Gözümüzde birer melektiler, cömert ve sevgi doluydular.

Sen onları hiç böyle görmedin, sevmedin…

Kıtalar ötesi bir ülkeye gelerek bir mahalle okulunu ziyaret edip, oranın yoksul değil ama eksikli çocuklarının gönüllerinde taht kurma ideolojisini o günlerde anlamamız elbette mümkün değildi. Yıllar yıllar sonra kahpe niyetlerini anladığımızda, bizi çoktan kendilerine bağlamışlardı. Prangalardan kurtulmak isteyen gencecik kardeşlerimizi de, önce birbirlerine kırdırıp, sonrasında milletin gözbebeği ordumuzu görevlendirerek darağacına gönderdiler. Halkımız öyle mutlu oldu ki, çoğunluğu onayladı bu vicdansız ve yok oluş hikayesini.

Seni o günlerde daha çok gördüm. Mavi gözlerin bazen rüyalarıma girerdi. “Olsaydın keşke” derdim, içim sızlardı.

Biraz daha büyüdüğümde, sevdiğin şarkıları öğrendim. Öyle yakışıklı ve özeldin ki yere diz çöktüğünde, “Bir heykel mi bu?” derlerdi. Hepsinin ötesinde beni sana bağlayan asıl değerin, inancıma eşsiz katkındı. Çünkü özüme dönüşte bana yol açmıştı.

Okumayı öyle çok seviyordum ki kitaba doymuyordum. Sen de öyleymişsin.

Bir kadın, bir erkeğin kölesi değil yoldaşıdır. Kadın ne kadar aydınsa erkek de, ülke de o kadar yol alır. Sen böyle söylemiştin. Kendimi özel ve değerli görmem, bana verdiğin özgüven sayesindeydi. “Ey kahraman Türk kadını, sen yerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın” diyordun.

Sanata olan düşkünlüğün, sadece kendi zevkin için değildi, sanatın her türlüsü ruhun gıdasıydı. Toplumun estetik anlayışının gelişmesi, nahif ve üretken olmasını sağlayarak yaşamla insan arasında bir köprü kurardı sana göre.

Sevdiklerinin her şeye sahip, huzurlu, zengin ve özgür olmaları için hep ama hep çabaladın. Lafta kalmadı, hayalde kalmadı. Her fırsatta yeni bir düzen anlayışı, yeni bir ufukla yola çıktın, inandın, inandırdın.

Sana kırgınım, kendini, sağlığını öncelemediğin için. Çok değil bir on yıl daha yaşasaydın bugün tamamlanmamış hikayelerin kahrını çekmezdik. Böyle dediğim için kızmaz, vatanım için bencilliğimi hoş görürdün eminim.

Yıllar geçti. Seni sevenlerinle paylaşmak hiç kıskandırmadı beni. Benim sevdiğim sevilmeye ve onun yolunda yürümeye layık biriydi. Sevmek bazen hayal kırıklığıdır. Ama sen ne dediysen öyleydin. Nasıl vazgeçerdim aşkımdan sen böyleyken.

Yoksun, hep var olsan da. Sanadır bitmez tükenmez hasretim. Neden mi?

Bayrağımızı, bağımsızlığımızın sembolü İstiklal Marşımızı ve senin en değerlilerini değersizleştirmek için çabalayanları gördükçe, senin adına kahroluyorum. Bir de seni sevdiğini sananlar var. Değerlerini çöp edip, senden yararlanıp, sevgimizi sömürenler var. İyi ki görmedin, bilmedin. Çünkü biz asırlar öncesinde, Çin’in ipek ve kadınlarına kanan yöneticilerini uyaran Orhun Yazıtları gibi yakın tarihimizin destansı kahramanı, Cumhuriyetimizin kurucusu sevgili ATAM, Gençliğe Hitabe’ni de unuttuk.

“Ey ölümsüz Türk milleti kendine dön! Su gibi akıttığın kanına, dağlar gibi yığdığın kemiklerine layık ol!” (Orhun Yazıtları)

”Birinci vazifen Türk İstiklal ve Cumhuriyetini kurtarmaktır.”

Ey sevgili ATAM, rahat uyu! Yolundan sapanlar olsa bile, bu topraklar için mücadele etmiş her kulun kan ve teri kutsal vatanı koruyacaktır inancındayım.

88 yıl oldu sen gideli.

RUHUN ŞAD, MEKANIN CENNET OLSUN İNŞALLAH!..