Üretmek…

Hem bireysel hem toplumsal anlamda çok önemli.

Bir ülkenin ekonomisini değerlendirirken, tarımı, sanayii ve emeğinin ne durumda olduğu göz ardı edildiğinde ortaya çıkan tablo, ister istemez, vatandaşa “gemisini kurtaran kaptan, ne halin varsa gör” diyen ve kavga ediyormuş gibi görünseler de aynı şeye hizmet eden siyasetçilerin önünü açar.

Hatta öyle pervasızlaşırlar ki “fakir, çalmasını bilmediği için fakirdir” diyerek kendilerince yol bile gösterirler.

Düşünüyorum da…

40 yıl önce “Türkiye, kendi kendini besleyebilen 7 ülkeden biri” diye söylenirdi.

Peki ya şimdi, öyle midir?

Bilmiyorum.

Ekonomist değilim.

Ama…

Şunu biliyorum ki bağımlılık, buz çölünde çöken uyku gibi... Tatlı ama dönüşsüz bir uykuyla kaskatı kesilip parçalanırsınız.

Cumhuriyetin yokluk içinde var ettiği kurumları satıp savıp “rekabet” kılıfıyla ithal ürünlere para saçmak nereye kadar, değil mi?

Bugün, yeterince destek görmeyi bırakın, tarım ve hayvancılığımız, ithalatın pençesinde can çekişiyor. Garip bir kararla köyler mahalle yapıldı. Tarım arazileri rantın tehdidi altında… Sanayi ve teknoloji, montaj; en iyimser bakışla yan sanayi olma kolaycılığında…

Ürettiğinden fazlasını harcamaya kalkarsan…

Nasıl büyüyeceksin, değil mi?

Tüketimin artması, “yalancı bahar” misali belli oranda ekonomik hareketlilik yaratabilir elbette. Ancak tükettiğin ürünün hammaddesini, teknolojisini ve hatta finansmanını başkalarından sağlıyorsan bu hareketliliğin ne kadarının sana ait olduğu soru işaretidir.

Üretim ekonomisi ile tüketim ekonomisi arasındaki temel fark burada ortaya çıkıyor.

Üretim ekonomisinde tarımla uğraşan çiftçi, fabrikada çalışan işçi, mühendis, teknisyen ve girişimci aynı ekonomik zincirin halkalarıdır. Her biri yalnızca kendisi için değil, ülkenin toplam ekonomik gücü için değer üretir.

Tüketim ekonomisinde ise ithalatla sağlanan ve vatandaşın çoğu zaman erişemediği bolluk, refahın kendisiymiş gibi sunulur.

Oysa yaşanan hayat bambaşkadır.

Borçlanarak büyümek, üretim kapasitesini artırdığı ve gelecekte gelir sağlayacak yatırımlara dönüştüğü ölçüde anlamlıdır. Aksi hâlde bugünün ihtiyaçlarını yarının “hayalî” gelirleriyle karşılamaya çalışmaktan başka bir şey olmaz.

Olmadı da 40 yıldır…

Cumhuriyetin ilk yıllarında sanayileşmeye, tarıma, demiryollarına ve yerli üretime verilen önemi hatırlamakta fayda var. Çünkü genç Cumhuriyet, ekonomik bağımsızlıkla siyasi bağımsızlığın ayrılmaz bir bütün olduğunu bilen bir bilincin eseriydi.

Bugün de aynı gerçeğin geçerli olduğunun farkında olmak zorundayız.

Bir ülke elbette her şeyi kendisi üretemeyebilir. Ancak temel ihtiyaçlarını karşılayabilecek, stratejik sektörlerini ayakta tutabilecek ve uluslararası ticarette var olabilecek bir üretim gücüne sahip olmak, her türlü bağımsızlığın ön şartı…

Peki biz ne yapıyoruz?

Toprağımızı, fabrikalarımızı, firmalarımızı, emeğimizi ve yetişmiş insan gücümüzü pazarlamak, hatta emperyalizmin emrine sunmak dışında…

Ekonomik bağımsızlık, yalnızca kendi paramıza sahip olmak değil, o paranın karşılığında üretebilecek güce sahip olmaktır.

Üretmeyen bir ülkenin bağımsız yaşayabilmesi dün de mümkün değildi, bugün de değil!

Çünkü başkasının ürettiğine bağımlı olan, er ya da geç, başkasının her türlü kararına da bağımlı hale gelir.

Öyle değil mi?

***************************************************************************************************************************************

Haftanın Notu:

1990’larda Türkiye’yi ayağa kaldıran, büyük tepkilerle siyasi anlamda “kelleler uçurup sonuçlar doğuran” İSKİ skandalında bilirkişi tarafından tespit edilmiş, bahse konu olan miktar 766 Bin Dolar idi. Bugün muktedirlerin sadece “fon tokatlamalarında” sözü edilen miktar 3,76 milyar Dolar…

Z kuşağının dilinden sorayım, belki duyulur: “Bu tepkisizlik, şaka mı?”