Eğitim, her biçimi ve hayata yansıyan haliyle önemli.
Artık iyice kolay erişilebilir hale gelen bilgiyi bir şekilde “öğreniyoruz” ama davranışlara yansıyan “eğitim” bambaşka bir olgu.
Ailede başlayan eğitim, okulda kazanılan bilgi ve davranış biçimleriyle devam eder. Bu da toplumsal hayata yansır.
Okumayan, sorgulamayan, araştırmayan; doğru ile yanlışı ayırt etmek yerine liderlerin, ağaların, hoca efendilerin sözlerini hap gibi yutan bireylerin çoğaldığı bir toplumda düşünsel gelişimden söz etmek pek kolay değil.
Adalet duygusunun zayıflaması, emeğin değil kayırmacılığın ödüllendirilmesi ve sorumluluk yerine çıkar ilişkilerinin ön plana çıkması önce insan kalitesini, sonra toplumsal hayatı yerle bir eder.
Böyle bir ortamda dürüstlük saflık, liyakat gereksiz ayrıntı, eleştiri ise düşmanlık olarak görülmeye başlar.
İnsan kalitesinin yükselmesi ise yalnızca eğitim kurumlarının başarısıyla mümkün değil, başta da belirtmeye çalıştığım gibi. Aileden başlayarak toplumun bütün kurumlarının doğru davranışı desteklemesi gerekir. Çalışanın emeğinin karşılığını aldığı, başarılı olanın önünün açıldığı, yanlış yapanın kartvizitine bakılmaksızın hesap verdiği bir düzen, bireyin gelişmesini teşvik eder.
Tersi de mümkündür son çeyrek asırda yaşayıp deneyimlediğimiz gibi...
Çünkü yönetici, yalnızca aldığı kararlarla değil, sergilediği davranışlarla da topluma örnek olur. Liyakatin yerine sadakat, hukukun yerine kişisel ilişkiler, kamu yararının yerine şahsi çıkar konulduğunda bunun bedelini yalnızca kurumlar ödemez. Toplumun değer yargıları da bu yönde şekillenmeye başlar. Balık baştan kokar, bilindiği üzere…
Adaletin, şeffaflığın ve hesap verebilirliğin göz ardı edildiği, yağma zihniyetindeki bir yönetim anlayışı, toplumsal güveni zayıflatır, dağılıp gitmeyi kolay kılar. İnsanlar kurallara uymanın, çalışmanın ve dürüst davranmanın değil de insanı/toplumu/devleti dolandırmanın, emeksiz köşe dönme ve yalan dolanın “geçer akçe” olduğunu gördükçe ortak yaşama kültürü önce yara alır, zamanla da yok olur.
Dolayısıyla insan kalitesi ile yönetim kalitesi birbirinden bağımsız değildir. Bu biraz da yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan meselesi olsa da birilerinin bu kısır döngüyü kırması şart.
Çünkü nitelikli insanlar nitelikli kurumları oluşturur; nitelikli kurumlar da yeni kuşakların daha iyi yaşayacakları bir gelecek için zemin hazırlar.
Sonuçta konu, iyiliğin, dürüstlüğün ve liyakatin değer gördüğü bir toplumsal düzene dayanıyor.
Keşke 100 yıl önce çıkılan yoldan ayrılmasaydık…
Gerçek şu ki bir ülkenin geleceğini yalnızca sahip olduğu kaynaklar değil, o kaynakları yöneten insanların niteliği belirler.
Bir de nitelikli insanına ne kadar alan açabildiği ve nitelikli insanının ne kadar ilerleyebildiği…
Bir ülkede emekçiler ölüyorsa, insan hayatının bir kıymeti yoksa o ülkede iktidar, patronlar ve onların güncel zihinsel organizasyonu neoliberalizmindir.
Eğitime “rant sahası” gözüyle bakmayan bir vizyona ihtiyaç var, farkındasın değil mi?
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
ALPER ŞİRVAN
İnsan Kalitesi Düştükçe…
Eğitim, her biçimi ve hayata yansıyan haliyle önemli.
Artık iyice kolay erişilebilir hale gelen bilgiyi bir şekilde “öğreniyoruz” ama davranışlara yansıyan “eğitim” bambaşka bir olgu.
Ailede başlayan eğitim, okulda kazanılan bilgi ve davranış biçimleriyle devam eder. Bu da toplumsal hayata yansır.
Okumayan, sorgulamayan, araştırmayan; doğru ile yanlışı ayırt etmek yerine liderlerin, ağaların, hoca efendilerin sözlerini hap gibi yutan bireylerin çoğaldığı bir toplumda düşünsel gelişimden söz etmek pek kolay değil.
Adalet duygusunun zayıflaması, emeğin değil kayırmacılığın ödüllendirilmesi ve sorumluluk yerine çıkar ilişkilerinin ön plana çıkması önce insan kalitesini, sonra toplumsal hayatı yerle bir eder.
Böyle bir ortamda dürüstlük saflık, liyakat gereksiz ayrıntı, eleştiri ise düşmanlık olarak görülmeye başlar.
İnsan kalitesinin yükselmesi ise yalnızca eğitim kurumlarının başarısıyla mümkün değil, başta da belirtmeye çalıştığım gibi. Aileden başlayarak toplumun bütün kurumlarının doğru davranışı desteklemesi gerekir. Çalışanın emeğinin karşılığını aldığı, başarılı olanın önünün açıldığı, yanlış yapanın kartvizitine bakılmaksızın hesap verdiği bir düzen, bireyin gelişmesini teşvik eder.
Tersi de mümkündür son çeyrek asırda yaşayıp deneyimlediğimiz gibi...
Çünkü yönetici, yalnızca aldığı kararlarla değil, sergilediği davranışlarla da topluma örnek olur. Liyakatin yerine sadakat, hukukun yerine kişisel ilişkiler, kamu yararının yerine şahsi çıkar konulduğunda bunun bedelini yalnızca kurumlar ödemez. Toplumun değer yargıları da bu yönde şekillenmeye başlar. Balık baştan kokar, bilindiği üzere…
Adaletin, şeffaflığın ve hesap verebilirliğin göz ardı edildiği, yağma zihniyetindeki bir yönetim anlayışı, toplumsal güveni zayıflatır, dağılıp gitmeyi kolay kılar. İnsanlar kurallara uymanın, çalışmanın ve dürüst davranmanın değil de insanı/toplumu/devleti dolandırmanın, emeksiz köşe dönme ve yalan dolanın “geçer akçe” olduğunu gördükçe ortak yaşama kültürü önce yara alır, zamanla da yok olur.
Dolayısıyla insan kalitesi ile yönetim kalitesi birbirinden bağımsız değildir. Bu biraz da yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan meselesi olsa da birilerinin bu kısır döngüyü kırması şart.
Çünkü nitelikli insanlar nitelikli kurumları oluşturur; nitelikli kurumlar da yeni kuşakların daha iyi yaşayacakları bir gelecek için zemin hazırlar.
Sonuçta konu, iyiliğin, dürüstlüğün ve liyakatin değer gördüğü bir toplumsal düzene dayanıyor.
Keşke 100 yıl önce çıkılan yoldan ayrılmasaydık…
Gerçek şu ki bir ülkenin geleceğini yalnızca sahip olduğu kaynaklar değil, o kaynakları yöneten insanların niteliği belirler.
Bir de nitelikli insanına ne kadar alan açabildiği ve nitelikli insanının ne kadar ilerleyebildiği…
Ne dersin?
***************************************************************************************************************************
Haftanın Notu:
Bir ülkede emekçiler ölüyorsa, insan hayatının bir kıymeti yoksa o ülkede iktidar, patronlar ve onların güncel zihinsel organizasyonu neoliberalizmindir.
Eğitime “rant sahası” gözüyle bakmayan bir vizyona ihtiyaç var, farkındasın değil mi?