Başkasının üstünden cömert olmak, önce insanlığımızı sonra da inancımızı daha sonra da yarınlarımızı kaybettiğimizin göstergesidir!

Şeriat, ilahî emirler ve yasaklar olarak kullanılan kavram olup, insanın dünyevî yaşamını düzenleyen sistemdir. Şeriat, yaşayan canlı mahlûk olmanın ötesinde akleden bizlerin daha iyi bir insan olmamız ve hem bireysel hem de toplumsal düzen için gerekli olan, eylem ve söylemleri insanî ve anlamlı kılan değerdir. Şeriat her ne kadar dini bir kavram olsa da taşıdığı anlam sebebiyle, inanan ve inanmayan herkes için geçerlidir çünkü insan olmanın vazgeçilmez dayanağıdır. Sorun, kavramın hatalı tanımlanmasıdır.

Nefsanî yaşam olarak ifade ettiğimiz yaşam, kendi egosunun hakimiyetinde, emmareye tâbî isteklerin gerçekleşmesi için tüm insanî kuralların hiçe sayılarak, kişinin önce kendisine sonra topluma zarar veren zalim olmasıdır. Nefsanî yaşam içindeki birey, zulmeden, zarar veren, çalan, yalan söyleyen, eziyet eden, öldüren, tecavüz eden, döven, söven bir zalimdir. Kendisi dışında her şey önemsiz olup, sevgi, saygı, anlayış, hoşgörü içermezken tam tersi olan, öfkeli, sinsi, hain, nefret dolu, haset ve kıskançlık içerir. Bu tip insanların olduğu yaşam içinde zulüm görmek, toplumun uyum ve dengesinin bozulması, hatta yaşamın çekilmez bir ıstırap olması kaçınılmazdır. Nefsanî yaşam süren bireyler asalak gibidir, zarar verir. Kendi varlıkları olmadığı için başka varlıkları yok ederek var olurlar. Bireylerin ve toplumun hem bedenen hem de psikolojik sağlığı için bu tip nefsanî yaşama izin vermeyen, kısıtlayan, toplumdan ayırıp zararsız hale getiren kurallar olması mecburidir. İşte bu kurallara, ismini ne koyarsanız koyun özünde şeriat denilir.

Şimdi, birisi çıkıp, “Ben şeriat istemem” diyor! Bakıp gülüyorum çünkü ne dediğini bilmiyor. Aslında istemem dediği şey, “Ben, doğruluk, dürüstlük, hak, adalet, ahlak, liyakat, birbirine saygı ve sevgi duyularak bir arada yaşamak, suçluların ceza almasını istemezken, şeriat istemeyerek, zulüm yapanın yaptığı yanına kar kalsın istiyorum” demiş oluyor. Bir diğeri de “Ben şeriat isterim” diyor. Ona da gülüyorum! Şeriat istiyorsan şeriat ortada, herkesin ulaşabileceği, isteyenin yapabileceği şekilde duruyor. Şeriat istiyorsan şeriata uygun yaşa o zaman. Doğru ol, dürüst ol, ahlaklı ol, adil ol, senin elinden, dilinden ve belinden kimseye zarar gelmesin. İşte şeriat!

Şunu anlamalıyız ki şeriat, herkes için lazım olan ilahî ve rahmanî hediyedir. Bizler, ibadeti şeriat olarak tanımlayıp ibadet ederken şeriatı nefsaniyetimizin işine gelmediği için hayatın dışına iterek ya da bir başkasının uymasını bekliyorsak, bu bizi önce münafık sonra şeriatsız ibadeti olan noksanlar yapar! Ortalık, ibadeti var ama şeriatı olmayan, ideolojik görüşleri ve uygulamaları var ama kendisine gelince kural tanımayan bireylerle dolar!

Şeriatı yaşamak, insanlığa ait temel kurallara uyumlu, kendimiz, ailemiz, toplum ve devlete zarar verecek her türlü eylem ve söylemden uzak olarak, adaletle yaşamaktır. Görevi, makamı, inancı kişisel çıkarlar, haksız kazanımlar, maddesel zenginlikler için kötüye kullanırken yani şeriatı yaşam içinden çıkartarak dinin ibadet yönünde bulunmak, dini menfaatler için kullanmak olurken aynı durum, demokrasi, laiklik, cumhuriyet ve Atatürk gibi değerleri hayatında rehber edindiğini söyleyen kesim için de geçerlidir. Her iki kesim de önce şeriat üzerine olmalı sonra kendi inancını birbirine saygı duyarak yaşamalıdır. Unutmamalıyız ki doğru bildiğimiz ve inandığımız değerlere davet etmekten başka bize bırakılmış bir hesap soruculuk, dayatmacılık yoktur. Hesap soracak ve yargılayacak olan Her şeyi yaratan ve mülkün sahibi olan Allah’tır. Hiç kimse, şeriatsız yaşamında, nefsanî çıkarı öyle gerektiriyor diye kendisini Allah’ın yerine koymasın çünkü Allah’a vereceğimiz hesap kendi kulluğumuz olmaktan Allah’a ortak koşup iftira atmaya dönüşürse hesabını veremeyiz!