ABD de seçimler bitti. Cumhuriyetçilerin kaybı ile dünya bayram havasına girdi. İran başarılı olduğu iddiasında. Günün değerlendirmeleri bu şekilde açıklanıyor.

Katıldığım; devletlerarası ikili karma ekonomik kurul toplarında veya şirketler arası ticari toplantılarda batılılar önceliği Türk tarafına verirlerdi. Bizim anlaşmalarda yer alan temsilcimiz taleplerini sıraladığında “müthiş görüşmeci” diye takdir ederdik. “Adam ne güzel konuştu. Görüşmeci böyle olur” diye sevinirdik. İki günlük görüşmenin sonunda ortaya bir metin çıkmazdı. Durum Başbakan Özal veya sonrakilere anlatılırdı. Onlar araya girerlerdi ve karşı tarafın hazırladığı metni imzalar geri dönerdik.

Şirketler arası görüşmelerde de aynı taktiği uygularlardı. Bizi, ortaklaşa bir iş yapma ve uzlaşma deneyimi ve becerisi olmayan acemiler olarak belirlediklerinde cevapları basitti. “Efendim biz bu çapta bir bağlantıya hazır değiliz. Üst kurullara ileteceğiz. Bir gelişme olursa sizi haberdar ederiz.” derlerdi. Biz de geri dönerdik.

ABD ve İran görüşmelerinde de aynı senaryoyu gördük.

İran’a barış şartlarını sordular. O da sıraladı. ABD bu şartları tek bir şartla kabul etti. Nükleer silah yapımından vaz geçecek ve İsrail’i tanıyacak. İran Nükleerden geçici bir süre vaz geçebilirdi fakat ideolojisinin temeli olan Yahudiliği yok etme idealinden vazgeçemezdi.

ABD de bunu bildiği için İran’ın bütün şartlarını kabul etmişti. Bu nedenle iki devlet arasında bir anlaşma ihtimali çok uzak.

Sonuç:

ABD kendi ve dünya kamuoyuna diyecek ki : “İran uzlaşmak istemiyor. Biz ne istedi ise kabul ettik. Fakat Barış istemediğini ortaya koydu..”

Cumhuriyetçilerin ve Netenyahu’nun yenilgisinin bedelini, İran büyük bir savaşın ardından çok ağır bir şekilde ödeyebilir. İran bir kaç devlete bölünebilir.

İran, kendini zafer sarhoşluğundan kurtarıp barışmaz ise, hüsranın bedelini İran halkı ödeyecek.

Dostlarının uyarması önemli diye düşünüyorum.