Avrupa kalabalıktır. Meydanlar dolu, kafeler dolu, sosyal medya algoritmaları binlerce yüzü ekranlara taşıyor. Ama bir şey eksik: gerçek temasın sesi. Avrupa Birliği'nin kendi araştırmaları artık sessizce bir gerçeği kabul ediyor: Kıta'nın yeni salgını virüs değil, yalnızlık.

Eurobarometer verilerine göre Avrupalıların yüzde kırk altısı geçtiğimiz yıl duygusal ya da psikolojik sorun yaşadı. AB nüfusunun altıda biri, yaklaşık seksen dört milyon kişi, şu anda bir ruh sağlığı bozukluğuyla birlikte yaşıyor. Genç Avrupalılar arasında intihar, trafik kazasının ardından en sık ölüm nedenine dönüştü. Ve bu tablonun yıllık ekonomik bedeli altı yüz milyar Euro'yu aşıyor; yani Avrupa'nın milli gelirinin yüzde dördü, sessiz sedasız ruhsal çöküşe akıp gidiyor.

Peki Türkiye bu tablodan uzak mı? Hayır, aksine. Dünya Mutluluk Raporu 2025, Türkiye'yi yüz kırk üç ülke arasında doksan sekizinci sıraya yerleştirdi. Üstelik çarpıcı olan sıralama değil yaş dağılımı: otuz yaşın altındaki Türkler, altmış yaşın üstündekilerden çok daha mutsuz hissediyor. Gelecek beklentisi zayıf, sosyal güvence kırılgan, ekonomik belirsizlik ise gündelik hayatın ayrılmaz parçası.

TÜİK'in 2025 verileri, ülkedeki tek kişilik hane oranının on yılda yüzde on dörtten yüzde yirmi buçuğa fırladığını gösteriyor. Kalabalık şehirlerde, mahalle kültürünün hâlâ diri olduğu düşünülen bu coğrafyada bile insanlar giderek daha çok tek başına kapılarını kapatıyor. Genç işsizlik oranı yüzde yirmi eşiğinde seyrediyor; ne iş kurabilen ne de bağımsız yaşam sürebilen geniş bir kuşak, sessizce içine kapanıyor.

Sosyal medya bu yalnızlığa çare olmadığı gibi, çoğu zaman onu derinleştiriyor. Yapılan araştırmalar, "çok yalnızım" diyen bireylerde kronik hastalık riskinin yüzde yirmi altı daha fazla olduğunu ortaya koyuyor. Ekranların arkasında birbirine bağlı görünen ama gerçekte dokunulamayan, duyulamayan ve sarılamayan bir nesil yetişiyor. Fenomenlerle "etkileşim" kuruluyor ama komşu tanınmıyor. Binlerce takipçisi olan biri sabahın üçünde ağlıyor, kimse görmüyor.

Bu yalnızlık Avrupa'da refah devletinin içinden, Türkiye'de ise hızlı kentleşmenin ve ekonomik baskının içinden fışkırıyor. Ortak nokta şu: modern hayat insanı birbirine yaklaştırdığını iddia ediyor; oysa gerçek bağı bir kenara itmek için gerekli her koşulu da yaratıyor. Kalabalıkların içinde kaybolmuş, ekranlar arasında görünür ama bir türlü tam anlamıyla var olamayan milyonlarca insan; hem Brüksel'in cam binalarında hem de İstanbul'un trafiğinde içinden aynı soruyu soruyor: "Beni kim gerçekten görüyor?"

Bu soruya yanıt vermeden ne Avrupa krizini aşabilir, ne de Türkiye geleceğine huzurla bakabilir. Yalnızlığı bireysel bir tercih ya da çağın kaçınılmaz bedeli saymak, gerçeği yarım görmektir. Gerçek şu: bağ kurmak bir lüks değil, insanın en temel ihtiyacı. Ve bu ihtiyaç şu an, her iki kıyıda da karşılıksız.