#Ümit Yurtkura

Şair ÜMİT YURTKURAN yazdı: "Aşk Diye Çağrılan O Kadim Sır Benim…"

Var mı beni içinizde bilmeyen, Var mı beni yüreğinde duymayan. Var mı sevda ile içten içe yanmayan, Nice gönülleri esir alan zor benim… .. Sessiz gecelerde yanan kor benim. Gönülleri tutuşturan köz benim… En sert yüreği mum misali eritip, Taş yürekten inci çıkaran göz benim… .. Mecnunu çöllere düşüren bendim. Şirin için dağları deldiren bendim. Gönülleri küle döndüren bendim. Sönmez bir ateş gibi, Yüreklerde yanan nar benim… .. Nice akıllı benimle döndü deliye, Nice Sultan boyun eğdi hükmüme, Nice yiğit kurban oldu büyüme, Tarifi imkânsız gizli sır benim… .. Var mı benim ile sevdaya kapılmayan, Var mı benim ile aklını yitirmeyen, Var mı benim ile ömrünü bitirmeyen. Akıl almaz, güç yetmez o gizli sır benim… .. Bazen dert bazen şifa olurum. Bazen gönülleri yakıp eriten, yaş olurum. Yüce gönüllerde nur olup dururum, Görünmez im ama, Her gönülde var olan benim… .. Kimi zaman rahmet gibi inerim, Kimi zaman yakar kül eder dönerim. Gözleri parlatıp, ışıldatan fenerim, Adım söylenmeden var olan benim… .. Ne yolum bilinir ne de mekanım, Gönülleri saran ilahi bir anım, İki cihanda yanmaz o canım, Küllerden doğan sönmez kor benim… .. Ne suretim vardır ne de bir unvanım, Bir bakışta doğar sonsuz muradım. Bütün insanlığı kaplar kanadım, Tek sığınağım gönül denen yer benim… .. Gah bir çiçek olur dalda gülerim, Gah bir bıçak olur canı bölerim, Göklerden rahmeti yere dilerim, Ölümsüz sanılan gizli düş benim… .. Bir bakışla yıkar, geçer giderim, Mecnun’u çöllere salan kor benim. Ben her kalbe bin bir keder ekerim, Vuslatı imkânsız, yaman sır benim… .. Sultanlar kapımda boyun bükünce, Göz yaşları toprağa sicim gibi akınca, Hasretin dumanı göğe çökünce, Gönül kafesini boğan sır benim… .. Ferhat’a kayayı deldiren güçte, Yunus’u deryada güldüren düşte, Baharın bağrında, ayazda, kışta, Buzu erimez dağlarda sel olan benim… .. Ben gelince akıl firar edip gider de, Söz biter, lal olur dil bu hallerde, Dolaşıp dursam da yorgun dillerde, Gönüllerde sönmeyen nar benim… .. Mantık susar, söz biter ben gelince, Akıl iptal olur, hisler coşar ben doğunca, Asırlara sığmaz adım, insanlar konuşunca, Cennet bahçesinde biten gül benim… .. Ne yönüm bellidir ne de durağım, İnsanlığı kuşatır ateşten kucağım, Her iki dünyada tütmez ocağım, Sönmeyen ateşten kalan kor benim… .. Bir tebessümle yakar, kül eylerim, Her ruha zincir vurur, ezer geçerim, Yunus’u yollara düşüren ateş de benim. Ayrılıkla yaşanmış en yaman zor benim… .. Padişahlar tahtında diz çökünce, Kan ağlar gözler, ayrılık görününce. Yüreğin fırtınası dinmez vuslat gelmeyince. Kalbin kapısında nöbet tutan sır benim… .. Ferhat’a dağları deldiren sevdasında, Mevla’yı arayan İbrahim’in iddiasında, Yazın sıcağında, kışın zemherisinde, İnsanlığın yüreğinde tutuşan kor benim… .. Bazen bülbül olur dalda şakırım, Bazen şimşek olur, göğü yakarım, Yaralı gönüllere umut takarım, Her duada dile gelen o nur benim… .. Züleyha’yı Yusuf’a çeken rüzgar da, Yunus’u dervişçe yakan ateş de, Ezelden ebede uzayan o müthiş sır da, Hakk’a varan sevginin, en gizli hali de benim... .. Bazen gül olur bahçelerde açarım, Bazen hançer olur sinesine saplarım, Bazen Göğün kapısını göz yaşı ile çalarım, “Aşk” diye çağrılan o kadim sır benim… .. Ne başım var ne de sonum var, Gönülleri titreten gizli kanunum var, İki âlemde de silinmez, AŞK denilen şanım var. Aşığın bağrında yanan köz benim… ..... Şairin tüm şiirleri için tıklayınız