ÖZKAN GÜNAL: Allah ile olmak? -6-
Allah ile tevhit edildiğinde, yokluk dediğimiz şey, varlığın kendisinin mümkün oluşunun devre dışı kalması anlamında kullanılamaz. Yaratılanın, Allah’ın zahiri, yaratılmış varlığın görülen surete ait olmayıp, Allah’ın varlığından ayrı, O’na denk ikinci bir varlık bulunmadığı gerçeğinin ifadesidir yokluk. Mutlak varlığın ispatı için kullanılan bir kavramdır çünkü Allah’ta yokluk yoktur. Cahiller, “Allah bu dünyada yok” diyor. Allah bu dünyada yok derken aslında ne yapmış oluyorlar? Allah’ta yokluk çıkartmış! Allah bu dünyada yoksa o zaman Allah’ta yokluk var demektir. Varlığında yokluk bulunanın sonu, sonu olanın başlangıcı böylelikle yaşamsallığını devamı için bir yere tabiliği de olur. Bakın, aslında ne yapmış oluyor, evvelsiz ve sonsuz bir varlığı devre dışı bırakıyor, herhangi bir yeri Allahsızlıkla zikrederken. Allah’ı gayba, dünyanın ve kendisinin dışına ötelerken yapmış olduğu şey, Allah’ın Allah’lığını devre dışı bırakmaktır. Buna, Allah’ı insanlaştırmak denilir!..
İnsanoğlu, yaratılışından gelen, kendisinden her yönüyle daha üstün olan bir yaratıcıya inanma hissiyatını, yaratıcıyı yüceltmek adına, cehaletinden, ötekileştirmeyi devreye sokmuştur. Yeryüzü değil de gökyüzü olarak zikretmiş Allah’ı zikrederken. Çünkü o kadar büyük, yüce, aşkın olan varlık, yerler ve göklere sığmaz, O’nun yeri, yer ve göğün de üstündedir anlayışı oluşmuştur. O, ulaşılmaz olmalıdır! Kendi bireyliğini ve diğer yaratılmışlıktan ayrı olan tekilliğini Allah için kullanarak, O’nu tecellisinden ayırıp, O’na bireylik vasfı yüklemiş, Allah’ın tekilliğini bir şahsiyet anlamında zikrettiği için yaratılmışlıktan ayırarak ötekileştirmiş.
Allah, dünyada yok ise, Kendisinden başka bulunmayan Allah, Kendisinin mevcut bulunmadığı ortama bir şey yaratmış olmuyor mu? Oysa Allah yaratılmışlıkla bütünseldir. Bu bütünsellikten bakamadığı için ötekileştirmiş, Allah yok demiştir. Yeryüzünün sonradan yaratılmışlığıyla Allah’ı zikredememiş, ayırmış, kendisince Allah’ın şanını yücelteceğim derken yapmış bu küfrü! Oysa, durum hiç de öyle değildir. İşte böyle zannedildiği için tevhit insanlara idrakleri nispetince gerçeği sunmuştur.
Semâdan sırr-ı tevhidi, duyan gelsin bu meydâne,
Derûn içre bugün Allah, diyen gelsin bu meydâne.
deniliyor bir ilahide. Neden sema? Çünkü orası sonsuzlukla, Allah’la özdeşleştirildiği için. Semadan denmesi, ledün ilmiyle alakalı olmasındandır, ledün ilmi bize cehaletin ötede zikrettiği Allah’ı bütünde zikrettirir. İnsanoğlu, inancını yaşama gayesiyle Allah’ı tenzih edeceğim derken ötekileştirmiştir. Geçenlerde bir yazı okudum çok hoşuma gitti.
“İnsanlar, Allah’ı sakladılar farkında olmadan. Onu gökyüzünde aradılar bulamadılar, yerin altında aradılar bulamadılar, sağda solda, uzayda, güneşte orada burada aradılar bulamadılar çünkü Allah bunların hiçbirisinde değil, Allah insanın kendisinde. İnsan ne zaman kendisinde ararsa ancak o zaman bulacak Allah’ı”
diyor. Güzel tanımlamış, güzel ifade etmiş onun için hoşuma gitti. Ledün ilmi, Allah’ı gökyüzünde tarif etmez! Yaratılmış herhangi bir şeyin Allahsız olması yani o şeyde Allah’ın bulunmuyor oluşu içinde su olmayan buzun mümkün oluşu gibidir. Mümkün değil, buzun içinden suyu çekersek geriye ne kalır? Hiçbir şey kalmaz. Şimdi o buzun içinde su yok demekle yaratılmış herhangi bir şeyde Allah yok demek aynı şeydir, çünkü Allah’tan gayrı bir şey yoktur. Allah yarattıklarının içinde dersek yine kayıt olur. Her şey Allah ile birliktelik içerir demek tevhittir. Allah Kendisini nerede tarif ediyor?
.....
Yazarın tüm yazıları için tıklayınız
Web.tv
