Birçok şey yorar insanı.
Konuşmak,
Anlatmak,
İzah etmek yorar.
Duyulmamak,
Anlaşılmamak,
Dikkate alınmamak yorar.
Beklemek,
Özlemek,
Sabretmek yorar.
Affetmek,
Hoş görmek
Unutmak yorar,
Bazen,
Vazgeçmek bile yorar insanı...
İçten gelen bir isteğin yük sayılması,
Samimi bir çabanın,
Gereksiz sanılması yorar.
İçindeki heyecanın,
Tükenişini hissetmek,
Gözlerdeki ışığın,
Sönüşünü izlemek yorar insanı...
Kendi varlığından,
Utanır hale gelir insan.
Fazlalık olduğunu düşünmek,
Yavaş yavaş bitirir insanı...
Anlaşılmadıkça,
Kendi içinde susar insan.
Sustukça acılar çoğalır.
Ne kırgınlığını anlatabilir,
Ne umutlarının kırılışını...
Saklar gözlerine,
Bütün cümlelerini.
Gömer yüreğine,
Tüm söyleyemediklerini...
Sevdiği insanın yanında yük sayılmak,
Gönlünün istekleriyle,
Onu huzursuz etmek,
İçten içe kemirir insanı...
İçindeki sevgiden mahcup olur.
Yük olduğunu hissettikçe,
Kendi duygusundan,
Kendi heyecanından utanır...
Sonra saatler uzar,
Umutlar yavaş yavaş solar
Ve insan geri çekilir...
Her paylaşma isteğine,
İçindeki o fırtınaya rağmen, Susar...
Konuşmaya başlarken,
Korkar artık.
Yan yana dururken bile,
Araya giren o soğuk mesafe,
Gölgesinden bile,
Ağır gelir insana...
Ne tamamen uzaklaşabilirsin,
Ne de eskisi gibi yakın kalabilirsin...
Sadece kırgınlığını,
Gönlünün en derin yerine gömer,
İçine çekilirsin yavaşça...
Çünkü;
Bu yara,
Sevilmemenin değil,
Arzulamanın suç sayıldığı,
Bir yalnızlığın yarası.
Bu acı,
Çabalarken yalnız kalmanın acısı...
Bu acılar söz dinlemez,
Yok sayılan gönlün yarası iyileşmez.
Araya giren o buz gibi mesafeyi,
Hiç kimse göremez...
Birlikteyken bile,
Uzak kalmanın ağırlığını,
Bakışların soğukluğunu,
Hiç kimse bilemez...
İçindeki o umut yavaşça söner.
Yerini derin bir bıkkınlığa,
Sessizce uzaklaşmaya bırakır...
Elinden gelen
Tek şeyi yapar insan;
Bir daha yük olmamak için,
Yormamak için,
Kırmamak için,
İncitmemek için,
Üzmemek,
Üzülmemek için
Sesini,
Gönlünü,
Çabasını geri çeker...
İçinde binlerce cümle,
Binlerce bastırılmış feryat varken,
O derin sessizliğin içinde,
Çığlık çığlığa susar...
Sessizliği;
Kaybolan bir umudun,
Ve tükenen arzuların
En gürültülü yası,
Soğukluğu;
Kanayan yüreğinin feryadıdır artık...
Ankara, 16.12.2015
.....
Şairin tüm şiirleri için tıklayınız