Adamlar bilirim, ruhları sönük,
Adamlar bilirim, vicdanı çürük.
Öyle adamlar ki göğsündeki rozet,
Taşıdığı koca yüreğinden büyük…
Adamlar bilirim, eğri ve yamuk,
Maskara yüzleri sırtarır soluk…
İş yaptıkları eller öyle kirli ki,
Karanlıklar yanında aydınlık kalır…
Kibirden cüceleşmiş devler bilirim,
Tahtı camdan yapılmış beyler bilirim,
Gün gelir yok olur camdan saraylar,
Makamı bitirecek sessiz eller bilirim…
Zirveler bilirim aslında çukur,
Her yanından hileli yalanlar okunur.
Maskeler düşerken, vicdanlar burkulur,
Zalimler ettiğini bir gün mutlaka bulur…
Adamlar bilirim, ölümsüz, vakur,
Dünyaya sığmayan koca bir gurur…
Gözünde şimşekler, alnında huzur,
Zalimler önünde sur gibi durur…
Adamlar bilirim, eğilmez başı,
Hak bildiği yolda verir savaşı.
Kıyamet kopsa da değişmez bakışı,
Zulme boyun eğmez merttir duruşu…
Mertler bilirim, sözü senettir,
Sözünden dönmekse büyük zillettir.
Vefa dediğin yüce bir haslettir,
Mert’in sözü de sükutu da keramettir…
Adamlar bilirim, hiç anlaşılmamış,
Gönül sarayına kimseyi almamış.
Değişse de devran, yeri dolmamış,
Zamana sığmayan izler bırakmış…
Adamlar bilirim, adı sanı duyulmaz,
Onların anlayışında güce köle olunmaz.
Göçüp gitseler de bu fani dünyadan,
Onurlu duruşlarının izi asla silinmez...
Seçtik biz yolumuzu, bellidir yerimiz,
Ne paraya kul olduk ne büküldü belimiz.
Allah’tan başkasına yoktur borcumuz.
Hakikat yolunda feda olsun canımız...