Ben bir ipek böceğiyim

Kâh kanatlandım uçtum

Bir dut yaprağına,

Kâh tırtıl oldum süründüm

Hapsettim kendimi

Ördüğüm yumağıma.

Tüm gözlerden ırak yaşamayı seçtim

Yıllardır da iyi bir şey yaptığımı zannettim

Kıymeti harbiyem kabuğumda;

Yalnızlığım daymış meğer

Geç anladım

Uykudan uyandığımda!

Mendil oldum bazen

Aşkı buldum; rengârenk

Ellerde, göğüslerde saklamalı.

Nakış, nakış yastık oldum

Sevgi yüklü başlarda, hülyalı…

“Dut yedi bülbül sustu,

Sende sus dediler!”

Bir tomar yaprağını bana yedirdiler

Yedim sustum suratlarına

Yedim kustum vicdanlarına!

Çok yaşa sen; nadidesin,

Dut yaprağını bize “İpek” edensin” dediler!

Ben utandım, kendimi hapsettim de kozama

Onlar hala bana ver, bana ver dediler!

Bir kaç metre ipek için,

Kanatlanıp uçmamı beklemeden

Beni yalnızlığıma diri, diri gömdüler…

18.4.2015

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.